Hiç bitmeyecekmiş gibi ömür tüketip, bitecekmiş gibi dünyaya sarılmak ne gariptir... Ne gariptir insan olmak... Ufacık hayatlara kocaman anılar sığdırmak, kocaman hayalleri ufacık hayatlara sığdırmaya çalışmak ne gariptir. Kışın soğuğundan usanıp yazı beklemek, yazın sıcağından bıkıp serinliği özlemek ne gariptir. Her gün uykuya dalmak, yemek yemek, konuşmak, aynı işlerin peşinde koşturmak ve bunlardan bıkmamak ne gariptir. Öyle de her gün bir şeylere kızmak, bir şeylere kafa tutmak, aynı insanlara aynı sözlerle yanaşmak, aynı insanlardan aynı sözlerle uzaklaşmak ne gariptir. Aşkı bilmemek, hakikate boyun eğmemek, sevmemek ve sevilmemek ne gariptir... Seçimi elimizde olmadan ilk nefesi almak, bize gösterilene “anne”, bize gösterilene “baba” demek, bir müddet hayatın ne olduğunu anlamamak, hatta sonraları o günleri dahi hatırlamamak, doğmak, dahası bebek olmak ne gariptir. Her gün tebessümler saçacak kadar berrak bir kalbe, ufacık şekerlemelere gözyaşı dökecek kadar masum bir yüreğe sahip olmak, karşılıksız sevmek, karşılıksız sevilmek, sonunda yorgunluktan başka getirisi olmayan oyunlar oynamak ve dahası çocuk olmak ne gariptir. Dünyayı küçültmek, her şeye gücü yeteceğini düşünmek, her şeyi bildiğini sanmak, gülmeyi de ağlamayı da iyi sebeplere bağlamak, biraz asi, biraz dik başlı olmak, sevgi aramak, sevgiyi bulmak, sevgide karşılık aramak, sevgide karşılık bulmak, adı “aşk” olan oyunlar oynamak, getirisi hicran olan oyunlardan uyanmak ve dahası genç olmak ne gariptir. Çalışmak, çalışmak, çalışmak ve hepsini ihtimalle “aile” denilen şey için yapmak, anne olmak, baba diye yankı bulmak, uzun bir süre para için sağlıktan, sonrasında sağlık için paradan olmak, getirisi yine para ve yorgunluk olan oyunlar oynamak, tam rahata erişildiği düşünüldüğünde aynada kırışığı bol bir surata bakar olmak ve dahası yaşlanmak ne gariptir. Seçimi elimizde olan bir hayatı geride bırakmak, kadere ve Allah’ın varlığına en yüksek derecede inanmak, yapılması doğru olup da yapılamayanlara, yapılması yanlış olup da yapılanlara üzülmek, bazı şeyler için fazlaca geç kalındığını düşünmek, yorgun bir bedenle yapamadıklarını yapmayı denemek, etrafına baktığında kendini tam manasıyla anlayan sade bir kişiyi görmek, onun sağlığını kendinden fazla düşünmek ve nihayetinde getirisi defterine yazılmış şeylerden ibaret bir oyunu bitirmek, son nefesi vermek, bu dünyadan göçmek ve dahası ölmek ne gariptir... Ne gariptir geride bir şey bırakmamak, ölümü de öldürene tabi olmadan ölmek ne gariptir... Ne gariptir insan olmak, insanlığını da unutup başka şeylere kul olmak ne gariptir... Ne gariptir yaşamak, yaşamadığı halde yaşadığını sanmak ne gariptir... Ne gariptir... ... Bir garip Mahmud... 80'li yılların ortaları, mevsim Haziran'a çalmışken gelmişiz; "imtihan zor evlat!" denilecek, çoçuk yaşta yaşlanmaya başlayacağımız dünya devletine... O günden, bu güne... değişti elbet her şey ve biz de değiştik bilmeyerek, belki istemeyerek... Üzüntülerimiz kadar sevinemediğimiz doğrudur... Gerçekleşen hayallerimiz, hayallerimizin yanında yok denecek kadar yoktur... Amma velâkin, adımız Mahmut'tur... Nüfus memurluğuna göre gencizdir güya... Memleketimiz bazen "şükür", bazen "tüh" diyecek kadardır ve adı Ankara'dır hatta... Yakışıksız bir siluet, belirsiz bir fıtrat, alelade bir hayat, hatırsız bir hafıza, kendinden geçmiş bir beden, soluk almaya direnen bir ciğer, yarını bugünden bugünü dünden farksız günler... Fakat yaşıyoruz, hatta nefes alıyoruz, ölmeyecek kadar olmasa da ölecek kadar yiyor ve içiyoruz... Mutluluk kırıntılarına sevinecek kadar kanaatkar olamıyorsak da, içerlemiyoruz büyük mutluluklar yaşayamadığımıza... Üzüntülere gerektiği kadar sabır gösteremiyorsak da, isyan etmiyoruz halden kötü haller var düsturunca... Yine de seviyoruz insan olmayı, yanına inancımızı koymayı, adımızı bîçâre bırakmayı, anlaşılmamayı, yanlış anlaşılmayı bu yüzden kaleme sarılmayı, beceremediğimiz halde okumayı, yazmayı, susmayı... Yazıyoruz, yazmak için değil, takdir için değil, kendimizi tanımak adına yazmayı... Bir şeyleri aramayı, bulmayı, bulduğumuzu sanmayı... Hamdolsun bîçâreyiz... Çaresizlik çaremiz, çaremiz çaresizliğimiz... desenblog blog edebiyat forum Biçare Sarba126 İslam Mühür Şiir Peyami Safa Müslüman Hizmet Blog Çay Aşk Sevgi Huzur Mümin İskender Pala Google Yahoo Msn Mp3 Film Video Kitap Sigara Resim Hotmail Kelime Harf Türkçe İngilizce Bîçâre kelimeler...